Hyper Island zit erop, jammer genoeg. De laatste paar weken waren enorm zwaar, er is veel gebeurd, veel ontwikkeld, veel plezier gemaakt en helaas vloeiden er ook veel tranen. Een kleine terugblik op 6 fantastische laatste weken.

De laatste module kreeg de veelbelovende naam The Agency. De klas werd opgedeeld in vijf verschillende agencies, elk bestaande uit tien tot twaalf man. In totaal waren er 17 klanten, zodat elke agency drie klanten kreeg (één klant had twee opdrachten voor twee verschillende agencies), en drie bedrijven die een pitch hadden opgemaakt. De opdracht bestond er dus in de drie projecten tot een goed einde te brengen, aan zoveel mogelijk pitches mee te doen, en op het einde van de zes weken een minimale winstmarge van 10% te hebben.

Mijn agency kreeg de naam Pop Up en bestond uit elf personen uit Zweden, Noorwegen, de Verenigde Staten en uiteraard België. En volgende bedrijven kregen de privilege om met ons te werken:

• Preziosi: het vierde grootste speelgoedbedrijf in de wereld vroeg ons om een nieuwe website, zowel voor kinderen tussen 0 en 3 als tussen 4 en 9. Ze hadden tevens een tweede brief voor een andere agency, waar ze vroegen spelletjes te ontwikkelen voor deze website
• Spendrups: het tot op heden enige echte Zweedse bier. Zij hebben net een nieuwe identiteit voor hun bier ontwikkelt, en vroegen ons een bijpassende website te ontwerpen, gefocust rond mensen samen brengen.
• Pixboom: een klein internet start-up die trachten een nieuwe manier te vinden om geld te verdienen uit bloggers.

Robin, Azin en ik mochten aan de Pixboom brief beginnen, terwijl de overige klanten werden verdeeld over 5 andere collega’s. Naast creatieven had onze agency ook een CEO, een project manager en een art director die naast deze rol ook nog meewerkte aan één project.

Laat me beginnen met uit te leggen wat Pixboom juist doet. Zij hebben een service ontwikkelt die grote winkels de kans geven hun producten te verkopen via bloggers. Door je blog bij Pixboom te registreren en hun script op je blog te laten runnen, krijgt Pixboom al jouw foto’s te zien. Zij kunnen die op hun beurt taggen. Elk object op de foto dat verkocht kan worden door één van hun adverteerders (klerenwinkels, meubelwinkels, reisbureaus, …) krijgt een groene etiket op de foto. Wanneer je er met je muis over beweegt, verschijnt er een popup (what’s in a name?) waar producten worden getoond die gelijkaardig zijn aan het product op de foto, uiteraard met de nodige informatie en de link naar de winkel (lees adverteerder). Zo kan je bv. op je blog een foto plaatsen van je knappe outfit voor het feestje van gisterenavond, waarbij Pixboom voor jou gelijkaardige outfits zoekt in de catalogi van hun adverteerders, en jouw foto met die producten tagt. Om dit uit te testen, startte Azin, Robin en ik onze eigen blog genaamd We Work For Fashion. Op die website kan je de service uitvoerig testen.

Samengevat praat Pixboom dus met volgende doelgroepen:

• Adverteerders: dit zijn de bedrijven wiens producten in de service moeten verschijnen. Momenteel richten ze zich vooral naar kledingbedrijven. Zo beschikken ze over de catalogus van Halens, Bubbleroom, Topshop en Asos. Zij betalen Pixboom voor hun service, en verdienen geld door verhoogde trafiek naar hun online shop. Voor elk verkocht product via Pixboom’s service krijgt Pixboom een klein percent.
• Publishers: of maw de bloggers die gebruik maken van hun service. De blogger krijgt de helft van wat Pixboom verdient als het verkochte product aan zijn/haar blog gelinkt was.
• Experten: dit zijn de personen die de foto’s taggen. Op dit moment doet één enkele persoon dat binnen Pixboom. In de toekomst zouden ze graag meerdere experten vinden die zich vrijwillig aanbieden, en liefst van al, ook een blog hebben die Pixboom’s service gebruikt. Een expert krijgt tevens een klein deel van wat Pixboom verdient.
• Users: dit zijn de gebruikers van de service, of maw de lezers van de blog.

Pixboom had bij aanvang geen flauw idee hoe zij moesten praten tegen de verschillende doelgroepen. Adverteerders contacteerden ze via telefoon, en dit werkte voor hen (voorlopig). Ze vroegen ons dus hoe zij publishers en experten konden overtuigen om gebruik te maken van hun service, en hoe zij deze twee doelgroepen konden combineren tot één. Meer bepaald zochten ze een redesign van hun website, een concept analysis en een communication strategy naar publishers, experts en users.

We starten ons project met het definiëren van de verschillende doelgroepen. We zochten gelijkaardige services. We deden interviews met bekende bloggers in Zweden en België (waaronder Imke Dielen) en vroegen hen hoe zij geld verdiende uit hun blog, en wat zij belangrijk vonden in de communicatie met de adverteerder.  En tevens keken we naar de adverterende bedrijven die zij nu hadden en welke ze in de toekomst zouden kunnen hebben, en keken welke voordelen en kansen deze bedrijven zou krijgen bij het gebruik van Pixboom’s service.

Als snel werd duidelijk dat Pixboom een vertrouwelijke en persoonlijke relatie moest opbouwen met de verschillende doelgroepen, waarbij duidelijke en eenvoudige communicatie noodzakelijk was. We kwamen tevens tot de ondervinding dat Pixboom zich zowel kon richten tot grote bedrijven (denk aan Inno of JBC in België) als kleine bedrijven. Voor grote bedrijven zou Pixboom de poort naar de niche markt zijn. Doordat elke blog een eigen stijl heeft, worden enkel de producten met die stijl uit de gigantische collectie van de grote bedrijven getoond. De catalogus van het bedrijf wordt voor de eindgebruik automatisch gefilterd gebaseerd op de stijl die hij/zij interessant vindt. Voor kleine bedrijven heeft het een zeer simpel voordeel: meer trafiek door hun producten voor te stellen aan een groter publiek. Zowel voor de eindgebruik als de publishers was het belangrijk Pixboom voor te stellen als een tool, niet als een nieuwe manier van geld verdienen. Men kon Pixboom bekijken als een hulpmiddel bij het vinden van producten zoals kleding of meubels. De data die Pixboom verzamelt, kan aardige statistieken opleveren zoals meest populaire kledingstukken, hippe kleuren, … en dit zowel over het algemeen als blogger-specifiek.

Pixboom was zeer tevreden met deze conclusies die we aan het voorstelde tijdens de eerste presentatie. We nodigden hen dan ook meteen uit voor een workshop waarbij we deze gevonden waarden verder konden onderzoeken. Gebaseerd op de kernwoorden trust, personal en clear maakten we een twintig tal schalen. We plaatsten twee verschillende waarden tegenover elkaar (bv. de user interface van Google tegenover die van Apple, of een voetbalteam tegenover een team advocaten), en nodigden vier personen van Pixboom uit om ieder voorzich een bol te plakken op de plaats binnen de schaal waar zij vonden dat Pixboom zich bevond. Dit resulteerde in verscheidene interessante discussies binnen het bedrijf die zowel hen als ons hielpen in het vinden van de juiste balans en interpretatie van de verschillende waarden.

Met al deze research startte we aan de ontwikkeling van hun nieuwe identiteit en zochten we nieuwe manieren om foto’s te taggen. Momenteel waren de tags redelijk opvallend en botsten ze vaak met de lay-out van de blog. Daarom zochten wij een alternatieve methode om foto’s te kunnen taggen waarbij de site behouden bleef en er meer plaats was voor een lijst van producten, meer informatie en gemakkelijker om te filteren.

Daarnaast maakten we ook een nieuwe website. Bezoekers zouden niet op de website terecht komen door ‘Pixboom’ in te tippen in Google. Ze zouden eerder een getagde foto op een blog zien, en vervolgens doorklikken naar de service uit interesse. De eerste pagina moest deze interesse stimuleren en overtuigen om de service uiteindelijke te gebruiken. We plaatsten enkele bekende bloggers op de voorpagina, die de bezoeker vertelde waarom zij voor Pixboom kozen. De kleren die zij droegen waren getagged met hun specifiek gekozen tag die zij gebruiken op hun blog. Op die manier toonde Pixboom aan dat de service zeer persoonlijk is, en werden bezoekers overtuigd om de service te gebruiken doordat andere, meer bekende bloggers zeer tevreden waren over hen. Vervolgens volgde er een zeer simpele uitleg over de service. Een drie stappen plan die als volgt luidde:

1. Tag de foto’s op de je blog
2. Laat je bezoekers je style vinden
3. Verdien er nog een som geld bij ook

Natuurlijk klinkt dit niet zo aantrekkelijk als ons Engels alternatief, maar het bericht is duidelijk. Onderaan de pagina kon de bezoeker snel registeren door een gebruikersnaam en paswoord in te geven en te kiezen uit wat voor soort blog hij/zij gebruikte (Wordpress, Tumblr, …). De gebruik zou vervolgens de juiste installeer-instructies krijgen, afhankelijk van het gekozen platform.