In België kan men naar de zee gaan als men op vakantie wilt, of men kan naar de Ardennen trekken. Zweden biedt een beetje de combinatie van de twee, dat en alles een paar graden lager. Vorige week trok ik met het ganse Interactive Art Direction team naar Barnens Ö, een klein eilandje een eind boven Stockholm. Twee dagen en één nacht zouden we daar verblijven om ons team werk te verbeteren. Veel bomen, kleine rode huisjes, water langs alle kanten, absolute rust en een prachtige sterrenhemel. Opnieuw weet Hyper Island van aanpakken.
Wat men meestal verstaat onder team building zijn bergbeklimmingen, rafting, survival tochten, … Dat is wat wij ook in gedachten hadden, maar Hyper Island dacht daar duidelijk helemaal anders over. Uiteindelijk bleek de Team Building een beetje een extensie van de UGL te zijn. We kregen een paar opdrachten, maar deze draaide meer om elkaars verwachtingen binnen de groep te leren kennen. Natuurlijk waren er wel de occasionele opdrachten. Zo moesten we, als een groep van 60 man, geblinddoekt een touw vinden, om er vervolgens een vierkant mee te vormen. We deden er lang over, maar uiteindelijk hadden we een perfect vierkant. De lastigste opdracht was diegene van donderdagavond. We hadden er een vermoeiende dag opzitten, vol met discussies en reflecties op het komende jaar, we hadden vroeg moeten opstaan, kortom iedereen was uitgeput en keek uit naar het eten ’s avonds. Maar i.p.v. een bord vol eten voor onze neus te schuiven, kregen we een lijst van beschikbare ingrediënten en meer informatie over de eetgewoontes van de groep (met hoeveel waren we, hoeveel vegetariërs, wie was allergisch aan wat…) en dan lieten ze ons achter met de woorden “De ingrediënten vinden jullie in de keuken.”. Het team werd verdeeld in een groep voor in de keuken, een groep afwassers en een groep tafeldekkers. En zonder twijfel was de maaltijd die we die avond voorgeschoteld kregen, de beste maaltijd die ik tot nu te hier in Zweden heb gegeten.
Achteraf gezien werd het voor mij duidelijk waarom Hyper Island ons meenam in de wilde natuur, om daar verder na te denken over hoe wij ons jaar zagen, en wat wij verwachtte van onszelf, de mede-studenten en de collega’s (we mogen ze geen professoren of lectoren noemen) op Hyper. Het feit dat je letterlijk afstand neemt van de school, laat je ook mentaal afstand nemen. Je bekijkt alles vanuit een nuchter perspectief, zonder dat je gemanipuleerd wordt door de reputatie van Hyper of het talent dat daar rond loopt. In mijn ogen is dit een van Hyper’s methodes om de kwaliteit van de school hoog te houden, want je opinie verandert wel degelijk als je er afstand van neemt. Om eerlijk te zijn, zijn we zeer streng geweest op onze collega’s. Onze opinie veranderde van “Ik twijfel er niet aan dat mijn jaar hier fantastisch gaat zijn!” naar “Ze kunnen er maar beter voor zorgen dat dit een fantastisch jaar wordt!”. Onze verwachtingen verhoogden, en dat hebben ze zeker gemerkt. Team Building was eigelijk het zwaarste voor de collega’s aangezien ze voor de eerste keer onze welgemeende opinie te horen kregen, en merkten dat onze verwachten misschien nog hoger lager dan wat zij hadden gedacht.
Maar naast de hoge verachtingen, was de sfeer er enorm op verbeterd. Op het einde van de twee dagen, stonden we allemaal in een kring en moesten we vertellen wat we van de team building vonden en hoe we ons op dat moment voelde. Zonder twijfel was iedereen enorm enthousiast, en dat was bij mij niet anders. Ik kan echt niet wachten om er maandag aan te beginnen. Voor de eerste keer ooit kan ik nu zeggen dat er niemand in de groep is, waar ik niet graag mee wil werken. Het team dat we hebben gecreëerd is goed opgebouwd en bestaat uit getalenteerde mensen die er allemaal voor gaan. Misschien overdrijf ik met te zeggen dat het een ‘dream team’ is, maar het komt er toch aardig dicht bij.
