Hyper Island weet van aanpakken, we zijn slechts twee dagen aan de slag, we hebben nauwelijks te tijd gehad om de zestig studenten in Interactive Art Direction te ontmoeten, laat staan te leren kennen, en bovenal moeten we nog altijd aan de deur bellen om binnen te mogen. En toch steken ze je voor vijf lange dagen in een kleine ruimte met twee begeleiders en elf studenten die je nog nooit hebt ontmoet. UGL, of beter gezegd Understanding Group Leadership is de eerste module die elke student binnen Hyper Island moet doorstaan. Een cursus ontworpen door het Zweedse leger die de student in staat moet stellen beter in groep te kunnen werken, en zijn eigen persoonlijkheid, zijn zwakke en sterke punten, zijn zelfzekerheid en zijn zelfinzicht moeten verbeteren.

Iedereen vreesde de UGL een beetje. De eerste twee dagen op Hyper Island waren gevuld met introducties van elke student. Iedere student mocht aan de hand van 3 gebeurtenissen in zijn of haar leven vertellen wie hij/zij was. Hoewel de twee dagen lang waren, was het eindresultaat wel uitzonderlijk: elk continent in de wereld is vertegenwoordigd. We hebben studenten van Spanje, Portugal, Kazachstan, de Verenigde Staten, Brazilië, Argentinië, Egypte, Australië, Duitsland, … en vele andere. En naast de geografische verdeeldheid, belooft de kennis en ervaring van de hele groep veel goeds. We hebben motion designers, art directors, marketeers, graphic designers, product designers, developers, en zelfs cloth designers. De motivatie was groot, na de eerste twee dagen zat iedereen op het puntje van zijn stoel om te beginnen en deze krachten te bundelen… Tot we te horen kregen dat we zouden starten met de UGL. We zouden een lange week doorgaan, waar we ’s middags en ’s avonds in de school zouden eten, we moesten mentaal stabiel zijn, we mochten niets anders plannen tijdens die 5 dagen, en de 5 daarop volgende dagen, we mochten zelfs niet samen op café gaan…

Je stapt de UGL-kamer een beetje onwennig en onzeker binnen, want uiteindelijk is de module die misschien wel life-changing kan zijn! Maar uiteindelijk ben je al snel op je gemak. Hyper Island zou Hyper Island niet zijn moest je je niet eerst voorstellen. Ik zat samen in de groep met Rudraigh, Powel, Daniel, Anke, Helga, Xavi, Mariana, Layla, Riccardo, Francesco, en Hjalti. In totaal twaalf verschillende studenten, van, u raadt het al, 12 verschillende landen. De module bestond erin om beter in groep te functioneren, door te leren reflecteren op gedane zaken en waardevolle feedback te geven en te ontvangen. We deden verschillende proeven die onszelf beter inzicht gaven in welke rol wij namen binnen in een groep. Zo hadden we de befaamde gevangenis proef. Eerst gaven ze ons het doel “Verzamel zoveel mogelijk punten”. Daarna verdeelde ze ons in groepen. Groep 1 moest kiezen uit de letter A of B, groep 2 moest kiezen uit de letter X of Y. De 2 groepen kregen dan punten a.d.h.v. de combinatie van de letters. Zo kon je punten verliezen of winnen bij elke ronde. Hoe het juist in zijn werking ging, maakt niet veel uit. De hamvraag was: moeten we zoveel mogelijk punten verzamelen met de 2 groepen samen, of moet een groep meer punten halen dan de andere. Eindeloze discussies zijn hierover gevoerd, tot frustratie aan toe. Maar het antwoord op wat de juiste methodiek was, had geen belang. Je leerde veel meer uit hoe je in groep reageerde, en hoe je discussieerde en met andere mensen omging.

Een andere test was de overlevingstest. We moesten ons inbeelden dat we op een zinkende boot stonden. We hadden een half uur de tijd om 15 artikels te rangschikken van levensnoodzakelijk naar niet levensnoodzakelijk. Een uitputtend half uur waarbij er vaak te overhaaste beslissingen werden genomen. Maar opnieuw was de reflectie belangrijker, dit keer met het juiste antwoord erbij. Dan vraag je jezelf af “Als ik het meest levensnoodzakelijk artikel juist had, waarom had ik de groep dan niet meer overtuigd, waarom heb ik de opinie van de groep gevolgd?”. De moeilijkste test was ongetwijfeld de laatste. De opdracht was simpel: voorzie een leiding binnenin je groep. We moesten een leiding in de groep creëren zonder te weten wat de groep later moest doen, wat de leiding moest doen, enz. En enorm vage en abstracte taak. Er werd meer gediscussieerd over de methodiek om een leiding te vinden dan het vinden van de leiding zelf.
De opdrachten zien er enorm vaag uit, en je vraagt je meermaals af waarom je dit net moet doen. Maar de laatste dag wordt alles duidelijk. Je gaat naar huis met een kaft vol handige feedback van je mede-UGL’ers. Je weet perfect wat je zwakke en sterke punten binnenin een groep zijn en je staat veel sterker in je schoenen. Daarnaast besef je hoe belangrijk reflectie en feedback is. Het werd mij al snel duidelijk waarom veel projecten op mijn vorige school niet goed verliepen en waarom diegene op Hyper waarschijnlijk meer kans maken: werken met een goed team, waar je weet wie welke rol heeft, wie je kan vertrouwen, wie je moet helpen, brengt goede resultaten met zich mee.

Natuurlijk eindigde de UGL in de bar naast Telefonplan. Ik was opgelucht dat het allemaal voorbij was, want hoe je het ook draait of keer, UGL is een enorm zware module en elke avond kom je totaal uitgeput terug thuis. Maar daar tegenover heb je elf nieuwe vrienden bij die je net iets beter kennen als de anderen, en heb je een magische kaft vol reflecties, theorieën en feedback. Het eerste ingrediënt in het magische Hyper-gerecht zit in de kookpot, en het smaakt al enorm goed. Nu de magische formule nog verbeteren in de komende 7 maanden.